[site en cours de construction / WIP / konstruejo]
Contribution [2025]
Empreintes sensibles: de l’intime à la transformation collective. Pour une autopoïétique relationnelle par le tatouage temporaire
lors du colloque international L’autopoïétique et les enjeux du discours artistique contemporain
du 19 au 22 novembre 2026
à l’Institut des Arts et Métiers de Sfax et aux Beaux-Arts de Sousse
Actes du colloque à venir…
Le colloque L’autopoïétique et les enjeux du discours artistique contemporain a réuni pendant 4 jours de nombreux chercheurs et chercheuses et ses actes sont à paraître dans quelques temps. Il était question d’interroger l’autopoïétique comme une mise en forme de soi en tant que matière plastique et comme système qui maintient son organisation malgré les interactions permanentes avec son environnement qui tend à modifier ses composants.
J’ai tenté de montrer comment une pratique artistique née de l’intime peut, en se partageant, devenir une expérience collective et ouvrir un espace de transformation sociale et politique. À travers la création et l’activation de tatouages temporaires de lutte, je propose de penser l’art non comme une production d’objets finis, mais comme un processus vivant, fait d’interactions, de mémoire et d’émotions. J’avance également que la performativité de ces empreintes et inscriptions – par le langage, le geste, le toucher et les performances d’activation que je crée – a une portée transformatrice : elle agit sur les émotions, modifie les habitudes et ouvre à une politique du sensible capable de reconfigurer les liens sociaux. En mettant en jeu mémoire, lutte, peau et partage, cette démarche propose une conception de l’œuvre comme un système vivant, auto-organisé et relationnel, où l’intime devient collectif et où la trace éphémère devient un moteur d’émancipation 
Contribution [2025]
Sensitive Imprints: From the Intimate to Collective Transformation. Towards a Relational Autopoietic Through Temporary Tattooing
at the international symposium « Autopoieticism and the Stakes of Contemporary Artistic Discourse«
November 19-22, 2026
at the Institute of Arts and Crafts of Sfax and the School of Fine Arts of Sousse
The symposium « Autopoietics and the Stakes of Contemporary Artistic Discourse » brought together numerous researchers for four days, and its proceedings will be published shortly. The symposium explored autopoietics as a process of self-shaping, both as a malleable material and as a system that maintains its organization despite constant interactions with its environment, which tends to alter its components.
I have attempted to demonstrate how an artistic practice born from the intimate can, through sharing, become a collective experience and open up a space for social and political transformation. Through the creation and activation of temporary protest tattoos, I propose to consider art not as the production of finished objects, but as a living process, made up of interactions, memory, and emotions. I also argue that the performativity of these imprints and inscriptions—through language, gesture, touch, and the activation performances I create—has a transformative scope: it acts on emotions, modifies habits, and opens up a politics of the senses capable of reconfiguring social bonds. By bringing together memory, struggle, skin, and sharing, this approach proposes a conception of the artwork as a living, self-organizing, and relational system, where the intimate becomes collective and where the ephemeral trace becomes a driving force for emancipation.
kontribuo [2025]
Sentemaj Premsignoj: De la Intima al la Kolektiva Transformo. Direkte al Rilata Aŭtopoietiko per Provizora Tatuado
ĉe la internacia simpozio « Aŭtopoietikismo kaj la Riskoj de Nuntempa Arta Diskurso«
19-22 novembro 2026
ĉe la Instituto de Artoj kaj Metioj de Sfax kaj la Lernejo de Belartoj de Sousse
La simpozio « Aŭtopoietiko kaj la Riskoj de Nuntempa Arta Diskurso » kunigis multajn esploristojn dum kvar tagoj, kaj ĝiaj aktoj estos publikigitaj baldaŭ. La simpozio esploris aŭtopoietikon kiel procezon de memformado, kaj kiel modleblan materialon kaj kiel sistemon, kiu konservas sian organizon malgraŭ konstantaj interagoj kun sia ĉirkaŭaĵo, kiu emas ŝanĝi ĝiajn komponantojn.
Mi provis demonstri kiel arta praktiko naskita el la intimo povas, per kunhavigo, fariĝi kolektiva sperto kaj malfermi spacon por socia kaj politika transformo. Per la kreado kaj aktivigo de provizoraj protestaj tatuoj, mi proponas konsideri arton ne kiel produktadon de finitaj objektoj, sed kiel vivantan procezon, konsistantan el interagoj, memoro kaj emocioj. Mi ankaŭ argumentas, ke la performativeco de ĉi tiuj premsignoj kaj surskriboj – per lingvo, gesto, tuŝo kaj la aktivigaj prezentoj, kiujn mi kreas – havas transforman amplekson: ĝi agas sur emociojn, modifas kutimojn kaj malfermas politikon de la sentoj kapablan rekonfiguri sociajn ligojn. Kunigante memoron, lukton, haŭton kaj kunhavigon, ĉi tiu aliro proponas koncepton de la artaĵo kiel vivanta, mem-organizanta kaj rilata sistemo, kie la intimo fariĝas kolektiva kaj kie la pasema spuro fariĝas mova forto por emancipiĝo.